Yok ettin benim, şırıl şırıl akan pınarlarımı.
Yok ettin benim, ucunu göremediğim ağaçlarımı.
Yok ettin benim, özgürce öten kuşlarımı.
Yok ettin benim, sevgiyi anlatan çiçeklerimi.

Göremezsin pınarlarımı üzerleri betonla kaplı.
Göremezsin ağaçlarımı, onları odun yapıp yaktılar.
İşitemezsin kuşlarımın seslerini, yuvalarını bozdular.
Artık sevemezsin hiçbir şeyi, çünkü çiçeklerin yok oldu.

Pınarlarım dursaydı, sularından içerdin.
Ağaçlarım olsaydı, gölgesinde yaşardın.
Kuşlarım yaşasaydı, sesleriyle uyurdun.
Çiçeklerim dursaydı, sevgiline verirdin.

Artık sana beddua ediyorum.
Kirlettiğin sularda boğul.
Yok ettiğin ağaçların ateşiyle yan.
Özgürce ötemeyen kuşlar, seni vahşice parçalasın.
Açamayan çiçeklerim, sonunda mezarında açsın

Muzaffer ÖZKAR

Doğa Katiline Beddua